Bij de première van Verloren Jaren in april 2010 had niemand verwacht dat de aandacht voor de film zo lang zou aanhouden als tot nu toe het geval is. Na lang wikken en wegen is er daarom besloten een stichting in het leven te roepen van waaruit volgende projecten, voortbordurend op de inhoud van Verloren Jaren (waaronder een vervolgfilm) geïnitieerd zullen worden. Binnenkort meer daarover. De feedback en reacties naar aanleiding van voorstellingen van de film, maar ook de reacties van mensen die de film via deze site zien geven in ieder geval de behoefte en misschien zelfs noodzaak aan voor zo’n initiatief.
Hieronder weer enkele:
“Met veel aandacht en schrijnend verdriet bekeek ik de film Verloren Jaren. Het is alsof het voor een groot deel de verfilming is van de laatste 4 levensjaren van mijn zoon. Op 21 juli 2011 heeft mijn zoon zelf een einde gemaakt aan zijn leven omdat zijn lijden ondraaglijk was. Jammer genoeg hebben we geen afdoende hulp gekregen, hoewel wij alles hebben geprobeerd. Een psychiater ‘met naam’ wou onze zoon niet verder behandelen omdat onze zoon ‘zogezegd’ niets mankeerde. In zijn ogen was hij “lui en vol zelfmedelijden”. Drie maanden later liet onze zoon het leven op een zeer gewelddadige manier door zich voor een trein te werpen.
Het verlies en het verdriet is ondraaglijk.”
de mama van een 24-jarige jongen met ‘schizofrenie’
En nog een reactie:
“Ik ben een tweedejaars Toegepast Psychologie student en deze periode hielden mijn projectgroep en ik ons bezig met een preventiebeleid voor psychoses.
Hiervoor hebben we veel gesprekken gevoerd met instellingen en zo een programma bedacht. Wel is het lastig om mensen van onze leeftijd (20/25 jaar) te boeien met een verhaal over psychoses wanneer ze deze nog nooit gezien of meegemaakt hebben. Als inleiding hebben we de trailer van Verloren Jaren gebruikt. Als feedback kregen wij dat men erg onder de indruk was en het stof tot nadenken bood. Bij onze eindpresentatie aan de gemeente en GGz gaan we dit filmpje nogmaals gebruiken.
Ik wil je graag feliciteren met wat een succesvolle productie oogt en hoop dat het nog veel meer ogen zal openen.
Met vriendelijke groet,”
Kelly Knoors
Nog een reactie:
“Beste Bas,
Ik ben via mijn werk getipt over jouw film Verloren Jaren. Ik ben werkzaam als autismespecialist en kom zo af en toe mensen tegen met een psychose.
Een aantal jaren terug heb ik een psychose mogen ‘ervaren’ in een psychose truck die rond reed in Nederland. Dit omdat ik werkzaam was met mensen op een tbs-kliniek en regelmatig met psychotische cliënten in aanraking kwam. De psychose truck heeft toen veel met me gedaan en het was dan ook een heftige ervaring. Het heeft me toen der tijd geholpen een beeld te vormen van een psychose wat zeker een meerwaarde is voor in de praktijk. Na het zien van je film ben ik weer wat wijzer geworden en is mijn beeld nog meer verhelderd. Ik wil mijn respect naar je uiten, ik vind het heel erg goed dat je dit gedaan hebt en andere mensen en jezelf ermee helpt! Hopelijk bereikt jouw film nog vele mensen, zodat mensen eerder een psychose erkennen en omstanders er eerder iets mee kunnen doen.
Ik hoop echter wel dat je nog kunt afstuderen en verder kunt in de filmindustrie.
Complimenten!
Met vriendelijke groet,”
Janine Kusters
Nog een reactie:
“Geachte heer Labruyère,
Naar aanleiding van de door u geregisseerde film Verloren jaren, wil ik graag mijn ervaring en mening delen met u. Even in het kort: ik ben een verpleegkundige in opleiding en ik studeer aan de Haagse Hogeschool.
Nadat ik de film had gezien, had ik zo’n aangrijpend gevoel. Het voelde alsof het heel dichtbij was. Het gevoel van dichtbij zijn kwam voor mij over alsof ik alles van een kleine afstand kon ervaren. Na het bekijken van deze film was ik gemotiveerd om nog meer informatie over schizofrenie op te zoeken.
Na het kijken van deze film is mijn kennis op het gebied van schizofrenie vergroot. Ik vind het belangrijk om een beeld te hebben van het ziektebeeld schizofrenie. Op deze manier kan ik later als verpleegkundige betere zorg bieden aan mensen die met schizofrenie te maken hebben of hebben gehad.
Ik vind het zeer moedig dat u deze film geregisseerd hebt, terwijl u zelf te kampen heeft gehad met schizofrenie.
Het is voor de maatschappij ook belangrijk om te weten wat de gevolgen zijn van schizofrenie in verband met school, financiën, sociale contacten en werk. Daarnaast is het een ingewikkeld ziektebeeld, waarbij een vroegtijdige signalering van symptomen zeer belangrijk is.
Ik wens u veel geluk toe met uw gezondheid en het behalen van uw diploma. U bent al zo ver gekomen dus geef de moed niet op.
Met vriendelijke groet,”
Nadya Laraba
En nog een:
“Hallo makers van de film,
Ik wil jullie even bedanken voor het maken van deze film.
Het is herkenbaar, omdat ik ook bijna mijn huis ben uitgezet, het op mn werk niet gaat, etc. door de psychotische verschijnselen die ik heb.
Ik kwam bij deze film en begreep zo dat wat ik ervoer niet helemaal normaal was. Dus toen ging ik naar de dokter en die verwees me naar de psychiater en nu slik ik pillen en ga ik aan een behandeling beginnen. Ik hoef gelukkig nu niet gedwongen opgenomen te worden.
De film maakte mij meer duidelijk dat het niet klopt wat er in mijn hoofd aan de hand is, al is het moeilijk het onderscheid te maken.
Maar dat snappen jullie vast wel : – )
Bedankt dus en keep up the good work
Hartelijke groet,”
Elleke
Wil je ook een reactie delen? Mail dan naar: filmproject.verloren.jaren@gmail.com, of gebruik het contactformulier.
Indien je geïnteresseerd bent de film ‘Verloren Jaren’ in groepsverband te vertonen en daarbij na afloop met Bas Labruyère te praten over de film, kun je een verzoek daartoe indienen. Verzoeken kunnen ingediend worden per mail via: info@verlorenjaren.nl , of via het contactformulier. (zie ook Voorstellingen).
Tot zover Enkele reacties #11.
