Mijn naam is Maarten Muis. Ik ben in 1998 afgestudeerd als cultureel antropoloog aan de Universiteit van Amsterdam. Niet uit eigen keuze belande ik kort na de bul-uitreiking in de wereld van de psychiatrie en deed zo jaren een vorm van gedwongen antropologisch veldwerk. In die tien daaropvolgende jaren leerde ik wat de identiteit van een psychiatrische patiënt inhoudt en hoe je er weer vanaf komt.

Ik leerde Bas kennen toen ik bezig was met het boekproject ‘Meer dan dat… Tien portretten van mensen met schizofrenie’ (Tobi Vroegh 2011). Ik herkende in hem de drive om actief vanuit cliënt-perspectief aan de slag te gaan met de beeldvorming rondom schizofrenie/psychose-gevoeligheid. Op de vraag mee te werken aan vervolgprojecten op de film Verloren Jaren via een stichting zei ik graag ja.

In de jaren als bestuurslid van Vereniging Anoiksis (2004-2010) ben ik actief geweest in tal van projecten rondom belangenbehartiging, beeldvorming en participatie in wetenschappelijk onderzoek. Mijn hart lag altijd bij de uitdaging om het algemene publiek voor te lichten over wat het hebben van een psychose en de daaropvolgende psychiatrische behandeling nu precies inhoudt. Dat vraagt enige kunst van het vertalen en goed inpakken, omdat het thema ‘schizofrenie’ en ‘psychose’ vaak leidt tot het fenomeen dat mensen zich uit de dialoog terugtrekken, omdat het als te heftig wordt ervaren.

Ik ben begonnen met het uitgeven van boeken, waaronder een wonderbaarlijk mooi egodocument van Willen Landsbergen (‘Zwemmen naar het Paradijs’, Anoiksis 2007) en via het organiseren van een Prijsvraag voor een Nieuwe Naam (2009) kwam ik tot een rol als hoofdredacteur van de eenmalige glossy ‘Skiz’o’ (2010).

In 2011 ben ik als zelfstandig ondernemer (zie: www.adstructie.nl→) begonnen en naast een eigen project als het boek ‘Meer dan dat…’ (zie: www.meerdandatboek.nl→) werk ik voor een aantal opdrachtgevers, waaronder vereniging Anoiksis, het Trimbos instituut en Cliëntenbelang Amsterdam. De projecten waarin ik nu actief ben liggen met name op het vlak van het organiseren van cliëntenparticipatie, het stimuleren van eigen regie en het inzetten van ervaringskennis en cliënt-perspectief in zorg en welzijn.

Via deelname aan de stichting Verloren Jaren hoop ik een ambitie te verwezenlijken om met goede mediaproducties voorbij de groep te komen, die vanuit een directe betrokkenheid (zoals hulpverleners en familieleden) openstaan voor een dialoog over psychose-gevoeligheid. Ik ben er van overtuigd dat deze stichting in staat is om projecten te initiëren die het algemene publiek weet te verleiden een moment stil te staan bij wat het hebben van een psychose  betekent. En daarbij laten zien hoe mensen de kracht in zichzelf terugvinden, met nodige steun en hulp van de omgeving, om na deze ervaring de draad van het leven weer op te pakken.

Mijn naam is Robert Labruyère, ik ben de jongere broer van Bas en penningmeester en zakelijk leider van stichting Verloren Jaren. Na het afronden van een opleiding aan de PABO op mijn 21^e levensjaar heb ik vier jaar lang les gegeven op verschillende basisscholen in binnen- en buitenland. Mijn jonge leeftijd in combinatie met een grote ambitie en nieuwsgierigheid destijds maakten dat ik al snel op zoek ging naar meer dan een leven lang ‘voor de klas staan’. Bas was in die tijd bezig met het maken van theater en vervolgens wilde hij filmmaker worden. Daardoor ben ik in aanraking gekomen met het maken van film.  Ik heb toen een cursus gevolg waarbij ik, samen met medecursisten, een aantal projecten moest uitvoeren en dat kwam dusdanig overeen met wat ik zocht dat ik zeker wist dat ik bij de media aan de slag wilde. Het resultaat was dat ik toelating deed voor de studierichting Productie aan de Nederlandse Film en Televisie Academie, waar ik werd aangenomen. Bas was daar een jaar eerder begonnen aan de studierichting Regie (fictie).

Op de filmacademie werd ik voor het eerst geconfronteerd met de psychose van mijn broer,  die uiteindelijk een behoorlijke impact heeft gehad op onze relatie, maar ook op mijzelf als individu. De onbekendheid met psychose en de geleidelijkheid van ontwikkelingen maakten dat ik meer en meer worstelde met hoe om te gaan met mijn bloedeigen broer. Ik kon eigenlijk alleen maar toezien hoe Bas steeds verder afgleed in zijn eigen (waan)wereld van complottheorieën waarin hij de filmacademie steeds meer zag als aanstichter van het kwaad. Deze situatie was voor mij onhoudbaar en de spanning liep zo hoog op dat wij vanaf het moment dat Bas in zijn psychose, op het laatste moment voor het maken van onze gezamenlijke eindexamenproductie de stekker eruit trok, vervolgens twee jaar lang geen contact hebben gehad.

Heel af en toe ving ik flarden informatie op van hoe het Bas verging, via kennissen, mijn ouders of via docenten aan de filmacademie die Bas bedreigd had. Na drie jaar en met inmiddels een diploma Productie op zak  bleek Bas opgenomen te zijn bij een psychiatrische kliniek in Den Haag. Vanaf dat moment is onze relatie stukje bij beetje hersteld. Dit proces kwam in een stroomversnelling toen Bas door zijn behandelend psychiater, Wim Veling, gevraagd werd een film te maken over psychose, waarop hij besloot zijn eigen verhaal te willen verfilmen en mij vervolgens vroeg de film te willen produceren. Hieruit is de film en het mediaproject ‘Verloren Jaren’ ontstaan, wat erg goed heeft uitgepakt voor de verwerking van deze periode, maar vooral ook voor het herstel van mijn relatie met mijn broer.

Naast Verloren Jaren ben ik inmiddels zes jaar betrokken bij de productie van diverse televisieprogramma’s en bioscoopfilms. Ik werkte als producer bij de VPRO , productiemanager bij Endemol, en ik heb de productie gedaan van verschillende kleine en grote televisiefilms. Momenteel ben ik betrokken bij de productie van een grote commerciële bioscoopfilm.

Gezien mijn eigen ervaring en worsteling met de vraag hoe om te gaan met iemand die een psychose heeft, ben ik gedreven om een bijdrage te leveren aan stichting Verloren Jaren. Mijn media-ervaring wil ik graag ten goede laten komen aan de doelstelling van deze stichting, om uiteindelijk een zo breed mogelijk publiek te bereiken. Ik hoop dat we met onze stichting Verloren Jaren de kennis over psychose vergroten om mensen die met deze problematiek in aanraking komen enige houvast te bieden, houvast die ik erg heb gemist.

Mijn naam is Kirsten van Tongeren, ik ben in 2000 afgestudeerd aan de HBO SPH in Nijmegen en ben sinds die tijd werkzaam binnen Parnassia, een GGz-instelling in Den Haag. De eerste paar jaar heb ik gewerkt in een verpleegkundig team, als begeleider, vanaf 2005 ben ik werkzaam als teamleider op een afdeling voor mensen met schizofrenie en/of psychotische kwetsbaarheid. Ik heb me altijd hard gemaakt voor kwaliteit van zorg en gastvrije zorg en het terugdringen van dwang en drang, en mijn missie is nog steeds om een afdeling te hebben waar je met een gerust hart jezelf of een familielid zou laten opnemen. Belangrijke waarden daarbij vind ik deskundigheid, gelijkwaardigheid en kijken naar herstelgerichte doelen in plaats van problemen. Daarbij vind ik het heel belangrijk om te kijken naar de mens in plaats van naar ziekte of symptomen, een uitspraak die me erg heeft geraakt was van iemand die zei: “Ik ben geen ziekte, ik heb een ziekte en soms heeft die ziekte mij“.

Naast mijn werk als teamleider geef ik regelmatig gastlessen over psychose en schizofrenie, omdat ik het belangrijk vind dat de juiste en actuele kennis hierover wijd verspreid wordt. Ik ben actief in de Verpleegkundige Advies Raad, zij richt zich vooral op advisering naar de Raad van Bestuur over zorginhoud en kwaliteit van zorg. Ik ben betrokken bij diverse projecten die zich richten op familieparticipatie en ervaringsdeskundigheid in de zorg, waaronder het project Familie als Bondgenoot van Ypsilon.

In 2012 heb ik Bas Labruyère ontmoet, tijdens een gastles die we samen verzorgden op de Haagse Hogeschool. De film Verloren Jaren had ik al eerder gezien, en ik was daar erg van onder de indruk. Na die eerste ontmoeting zijn we in gesprek geraakt, en we bleken een goede match. We delen dezelfde visie op zorg, maar ook vonden we elkaar in de ideeën over voorlichting en informatie over psychose en schizofrenie, het belang daarvan en de manier waarop je een groot publiek hiermee kan bereiken. Niet alleen om vooroordelen weg te halen, en juiste en actuele kennis te verspreiden, maar ook om het zichtbaar te maken, omdat zichtbaarheid zorgt voor bespreekbaarheid en normalisering. Naast de warme vriendschap met Bas die is ontstaan, ben ik achter de schermen steeds meer betrokken geraakt bij het organiseren en plannen van de voorstellingen en nabesprekingen van Verloren Jaren, en ben ik eerste aanspreekpunt via info@verlorenjaren.nl→. Eind 2012 hebben we, samen met Maarten Muis en Robert Labruyère Stichting Verloren Jaren opgericht, en inmiddels ben ik gezeteld als secretaris in het bestuur van de stichting en daarnaast coördinator van de Sprekerspool→.

Sinds vrijdag 30 november 2012 is de oprichting van stichting Verloren Jaren een feit. Het bestuur wordt gevormd door Bas Labruyère (voorzitter), Maarten Muis (vice-voorzitter), Kirsten van Tongeren (secretaris) en Robert Labruyère (penningmeester). Meer informatie over onze activiteiten en nieuwe te realiseren projecten volgt.