Hieronder weer enkele reacties, gepubliceerd op 3 december 2011:

“Dag Bas,

Via een omweg ben ik op internet op jouw film gestuit. Ik was op zoek naar meer informatie over psychosen/rand psychosen. Op dat moment was een goede vriendin van me ‘randpsychotisch’. Omdat ik als vriendin op zoek was naar meer informatie over het innerlijk gevecht wat zij voerde ben ik gaan surfen op het web.

Ik heb je film bekeken en jij gaf voor mij beelden en woorden aan hetgeen ik zag en voelde gebeuren met haar. Zelf omschrijft ze het als een gevangenis. Een gevangenis waarin verschillende werkelijkheden door elkaar lopen en waarin ze niet meer kan vertrouwen op haar eigen waarneming. Als je jezelf niet kan vertrouwen wat blijft er dan nog over? Jouw vertaling van je waarneming van die jaren gaf me een ander perspectief. Dat heeft me geholpen om haar werkelijkheid te respecteren en tegelijkertijd haar te ondersteunen in de zoektocht naar vertrouwen. Vertrouwen in haar zelf, in anderen.

Ook neem ik deze ervaring die je me middels je film hebt gegeven mee in mijn werk. Ik werk als autismebegeleider en kom hierin mensen tegen die gevoeliger zijn voor het krijgen van een psychose. Als ‘hulpverlener’ loop je het risico om veel te interpreteren vanuit de werkelijkheid die voor jezelf bekend is.

Jouw film geeft voor mij weer, dat het woord ‘werkelijkheid’ subjectief is. Dat het begint bij presentie, luisteren, echt en kloppend zijn.

Anyway, lang verhaal. Terwijl ik eigenlijk in het kort wil zeggen;  dank je voor het delen van je ervaring!

Groet,”

Jolande Boon

Op 10 november vond in de Efteling in Kaatsheuvel het symposium ’Anders bekeken’ plaats. Tijdens de paneldiscussie werd ook een scène uit ‘Verloren Jaren’ vertoond. Hieronder een reactie op de film:

“Hallo Bas,

Vandaag hebben we met elkaar gesproken op het symposium Anders Bekeken. Daar vertelde ik al dat ik de film echt geweldig vind.

Een goede vriend van me en ik hebben hem samen bekeken, hij heeft ook schizofrenie en psychoses (gehad). We herkenden zo ontzettend veel! Ongelofelijk…

Prachtig hoe je dit hebt neergezet, krachtig ook dat je dit hebt gedaan! Zo ook dat je al zo vaak de film hebt laten zien met een nabespreking. Dit zal echt werken tegen het stigma dat er bestaat, super! Ook complimenten voor de acteurs en dan vooral Wouter de Jong. Echt een geweldige film!! Zal het zeker aan meerdere mensen aanraden en laten zien.

Ook nog bedankt voor de tips voor de situatie met een goede vriend van me.

Hartelijke groeten,”

Mariska Hendriks

‘Verloren Jaren’ wordt, al dan niet met nabespreking met de maker, nog steeds veelvuldig ingezet bij scholen en universiteiten. Niet alleen in Nederland, maar ook in België:

“Beste mensen,

Ik ben een studente uit de tweede master geneeskunde aan de universiteit van Gent. Vandaag kregen wij uw film te zien in de les psychiatrie ter illustratie van het ziektebeeld schizofrenie. Ik wil u complimenteren met deze mooie film. Iedereen was aangedaan en het geeft stof tot nadenken. Ik hoop dat wij, als toekomstige artsen, sneller dit ziektebeeld leren herkennen.

Ik wens u veel succes met verdere filmprojecten.

Met vriendelijke groeten,”

Karolien Van De Maele

En hieronder nog een reactie:

“Beste mensen,

Ik zit in mijn afstudeerfase van de opleiding Pedagogiek en heb als keuzearrangement psychiatrie. Deze film is een verplicht onderdeel, ik vind het een indrukwekkende film. Hij maakt mij duidelijk hoe een psychose kan beginnen en hoe onherkenbaar dit voor de omgeving kan zijn. Ik denk, weet zeker, dat ik deze film mij zeker gaat ondersteunen in het uiteindelijk uitoefenen van mijn toekomstig beroep als pedagoog. Ik zal zaken beter kunnen begrijpen en ik hoop herkennen als ik het ooit tegenkom!

Met vriendelijke groet,”

José Ripperda

Tijdens de afgelopen editie van het ‘Film by the Sea’ filmfestival in Vlissingen en Terneuzen was er ook aandacht voor films met het thema psychiatrie. Zo werd ook ‘Verloren Jaren’ vertoond, met nabespreking. Hieronder een reactie naar aanleiding van die voorstelling:

“Hoi Bas,

Ik zag je film gisteren in Vlissingen. Indrukwekkend! De film an sich, maar vooral ook dat het verhaal autobiografisch is. Groot respect voor je openheid – ook tijdens de Q&A. Zo dapper en inspirerend!

Ik kamp zelf ook met psychiatrische klachten en herkende dan ook veel zaken: het wegglippen van de grip op sociale contacten, werk, dagelijkse gezondheid en emoties. Hoewel ik geen psychoses heb gehad (bipolair II).

Jouw film inspireert mij (nog) meer terughoudend te zijn met softdrugs; ik zou immers gevoeliger zijn voor psychose. Ook geeft het me kracht om beter met gevoelens van angst en schaamte om te gaan.

In de PZC met de bijlage over het Film by the Sea festival stond een artikel over jouw film. Daarin werd je gequote: “Mijn broer (…) heeft er op aangedrongen dat de hoofdpersoon sympathiek moest overkomen en dat de film ook niet te heftig mocht worden, omdat kijkers anders zouden afhaken.” Tijdens de Q&A gaf je aan dat “sommige aspecten aangedikt waren” (voor dramatisch effect, neem ik aan), zoals de scènes in de solitaire en het filmen van voorbijgangers op straat. Nu ben ik in de war over wat echt en wat fictie was. Kun je daar in het algemeen wat over zeggen?

De laatste scène, waarin Bart huilt en instemt met opname, vond ik heel aangrijpend.

Dank je wel voor het maken van deze film. Ik wens je heel veel succes met je toekomstige projecten. To Hollywood and beyond!

Hartelijke groet,”

Floris

Hieronder het antwoord op de vraag van Floris:

“…We hebben er bij het maken erg op gelet dat de film niet te heftig zou worden, omdat we bang waren dat mensen er niet meer naar zouden willen kijken. De werkelijkheid was veel heftiger dan de film weerspiegelt. Met aandikken bedoelde ik bepaalde elementen uit de film zoals het filmen van mensen op straat. Dat heb ik bijvoorbeeld veel minder overdreven gedaan dan in ‘Verloren Jaren’ te zien is… “

Bas Labruyère

Tot zover Enkele reacties #10.