Hieronder enkelere reacties, gepubliceerd op 8 december 2012:

“Dag Bas,

Heel erg bedankt voor het maken van deze film. Het had de film over mijn zoon kunnen zijn die hetzelfde (bijna identiek) is overkomen. Hij lijkt nog op de hoofdrolspeler ook.
Het enige verschil is dat hij op het conservatorium zat en niet op de filmacademie. Uiteraard mag/kan hij daar ook niet meer naar terug en moet hij leven met een pijn die nooit zal helen.
Inmiddels 10 verloren jaren afgelegd, een betere titel had je de film niet kunnen geven.
Ik kan deze film heel erg goed inzetten in de directe omgeving (mijn partner, familie, vrienden) het is zo moeilijk uit te leggen vaak. Hij kan periodes geen tv of radio velen, dan komt hij op bezoek en zet de TV uit, nou dat levert vervelende reacties op kan ik je vertellen. Als ik de film van jou kan laten zien, hoef ik niets meer uit te leggen, dus nogmaals ook daarvoor mijn dank.
Verder kan het zijn dat ik de film in kleine groepjes ga laten zien, dat kan familie zijn, maar ook de Rotary waar ik lid van ben.
Ik wens je het allerbeste en ik hoop dat je als filmmaker met wel een heel speciaal diploma nog veel mooie films mag gaan maken.”

Hartelijk groet,”

Marga

“Beste Bas en iedereen die dit mogelijk heeft gemaakt,

Ik heb zojuist de film gezien en vond deze zeer indrukwekkend. Ik hoop dat je je psychoses onder controle hebt. Ik zou graag weten hoe het nu verder met je gaat, ik gun je zo het allerbeste! Als moeder van een meisje van 19 waar het sinds de puberteit niet zo goed mee gaat en waarbij zij zelf ook vermoedt dat er meer aan de hand is, ben ik steeds zoekende naar antwoorden om haar te helpen, al kan ik weinig voor haar doen, en is het steeds via een omweg aanreiken van inzichten. Ik hoop dat mijn dochter nooit meemaakt wat jij hebt meegemaakt, alhoewel ik er wel bang voor ben. Ik heb ook een neef met schizofrenie en mijn oom en tante hebben me er wat van verteld, vooral om mij te helpen in het contact met mijn dochter. Ik ben ontzettend blij voor je dat er uiteindelijk hulp is gekomen. Ik hoop oprecht dat het voldoende is geweest en dat je in de rest van je leven gelukkig kan zijn.
Heel erg bedankt voor het delen van jouw verhaal!

Groetjes,”

Annemieke

“Hallo,

Ik ben filosofie student aan de UvA en heb tijdens mijn studie(2008) een
soortgelijke psychose mee gemaakt. Na mijn herstel ben ik weer terug
gegaan naar de UvA. Ik ben momenteel bezig met het afronden van mijn
bachelor filosofie. Ik ben daarnaast actief bij Soteria Nederland en ben
van plan in de toekomst mijn ervaringsdeskundige diploma te halen en
colleges te geven.

De aanleiding voor deze reactie is de film verloren jaren. Ik ben heel
blij met deze film. Het probleem van het meemaken van een psychose is
dat je een ervaring bij je draagt die voor leken niet te begrijpen is. Het
is een onbereikbaar gebied. Verloren jaren is echter een zeer goede
benadering van hoe een psychose is. De film is naar mijn weten heel
realistisch. Veel zaken uit de film kwamen mij zeer bekend voor en
kwamen dan ook overeen met mijn eigen psychotische ervaringen.”

Hermann

“Dag meneer,

Een jaar geleden heeft u een voorstelling gegeven van uw film op de ABC kliniek, een kliniek voor jongeren met een psychotische kwetsbaarheid waar ik toen opgenomen was. Ik was zeer onder de indruk van uw film, net zoals vele anderen die er die avond waren. Ik ben u dan ook niet vergeten, zo ook uw film ook niet.

Wij vonden uw film niet alleen indrukwekkend vanwege de kwaliteit, maar vooral omdat het heel duidelijk laat zien wat mensen met een psychose en schizofrenie meemaken. Zoals u zelf snapt, begrijpen veel van onze familieleden en vrienden niet wat we precies hebben of hebben gehad, ook niet als wij het hen proberen uit te leggen. Er is dus veel onbegrip in ons sociale en zakelijke leven, maar met uw film hebben wij een manier gevonden om dat onbegrip grotendeels weg te nemen. Om een voorbeeld te geven: Ik heb veel goede vrienden van vroeger en mensen uit mijn familie die niet begrepen wat ik had meegemaakt en gewoon vonden dat ik raar deed en mezelf aanstelde. Door hen uw film te laten zien, veranderden ze compleet van gedachten. Opeens hadden ze respect voor mijn situatie en waren bereid om rekening te houden met bepaalde gedragingen van mij en konden ze dingen uit het verleden ook makkelijker vergeven.

In deze maatschappij heerst er nog steeds een taboe over geestelijke ziektes zoals psychose en schizofrenie (hoewel ik zelf vind dat een psychose net zo goed een lichamelijke oorzaak heeft als kanker). Als mensen horen dat iemand schizofrenie of een psychose heeft, dan denken ze ook meteen: “met die komt het nooit meer goed. Die gaat geen liefde vinden, die gaat geen baan krijgen, die gaat niks van zichzelf maken en zal nooit gelukkig worden.” Alsof hij of zij nooit een winnaar zou kunnen worden in deze maatschappij.”

Chester Navarro

Tot zover Enkele reacties #12