Hieronder enkele reacties, gepubliceerd op 4 maart 2011:

“Beste Bas Labruyère,

Gisteravond was ik bij de Kleine Hans bijeenkomst waar ik het voorrecht heb gehad niet alleen de film Verloren Jaren te zien, maar u ook vragen te kunnen stellen. De film zelf, en daarmee uw verhaal heeft een diepe indruk op mij achtergelaten. Ik vind het erg bijzonder hoe u onze vragen beantwoordde en heb daar bewondering voor. Dat u daar stond met film en al zie ik als een voorbeeld van een hoop doorzettingsvermogen en kracht. Ik wil u bedanken voor het delen van uw verhaal. Hopelijk zal de film net zo’n diepe indruk achter laten bij de rest van Nederland als het bij mij heeft gedaan.

Het beste,”

Marije de Waard

“Beste Bas,

Ik was gister bij je filmvertoning bij Kleine Hans. Op een gegeven moment vroeg iemand of je je jaren met psychose echt als verloren beschouwt. Je antwoord daarop was ja. Ik wilde je nog even zeggen dat je film en de reacties die je krijgt misschien niet opwegen tegen al die vreselijke jaren, maar ik hoop dat je beseft dat je gister zo veel mensen hebt geinspireerd!! Ik weet zeker dat ik aan je zal denken als ik later schizofrene jongeren mag begeleiden.

Groetjes,”

Anouk

Hieronder een redelijk veel gestelde vraag:

“Voor mijn studie MWD heb ik deze film gezien.

Erg goed gefilmd, maar ik heb een vraag: Hoe kan het dat toen Bart wegging uit het huisje waar hij een huurachterstand had en bij vrienden ging wonen hij in eerste instantie goed functioneerde en geen stemmen hoorde???

Groet,”

Willy Timmermans

Het antwoord:

“Beste Willy,

Het moment waar je het over hebt in de film is waar gebeurd. Ik heb jarenlang 24 uur per dag stemmen moeten horen. Op het moment dat de verhuisdozen opgehaald werden, werd het van het één op het andere moment stil – en stopten de waangedachten. Dat was voor mij een bevestiging dat anderen er op de één of andere manier verantwoordelijk voor waren geweest. Ik dacht de ‘daad’ gevonden te hebben waardoor ‘ze’ mij met rust zouden laten. Helaas kwamen de stemmen en waangedachten na een aantal weken terug.

Hoe het kan? Geen idee. Ik vermoed dat mijn eigen geest mijzelf voor de gek hield op dat moment. Maar wellicht dat het eindelijk vinden van geborgenheid/veiligheid er ook toe bijgedragen heeft.

Hartelijke groet,”

Bas Labruyère

Een reactie:

“Hi Robert en Bas,

Godverdomme wat een klote film! klote pyschoses!

Gemeen realistisch gemaakt. Hoe gemeen de werkelijkheid van de gekte!

De film grijpt me zo aan omdat mijn zus al 25 jaar kampt met schizofrenie. Ik vind psychoses nog steeds eng!

Mijn complimenten en dank. Ik hoop dat de film bijdraagt aan meer kennis en begrip over psychoses.

Groet,”

Nicolette

En nog een reactie:

“Beste Bas,

Mijn complimenten voor je film ‘Verloren jaren’.

Vrienden en kennissen van mij hebben last (gehad) van depressies, psychosen en schizofrenie. De psychose wordt in de film erg goed uitgebeeld omdat je eerlijk genoeg bent over de dingen de je ervaren hebt.

Dit maakt de film erg realistisch. Geen overmatig dramatiseren maar een oprecht verhaal. Ga zo door!

Als je het geld niet kan opbrengen om meer films te maken probeer het dan desnoods in de stijl van dogma films zoals Festen (vind ik persoonlijk meesterlijke film!).

Met vriendelijke groet,”

Karsten Tiessens

Tot zover Enkele reacties #7.