Hieronder enkele reacties, gepubliceerd op 1 mei 2011:

“Beste Bas en Robert,

Daarnet de film gezien. Ik wist er niet van totdat de vereniging Ypsilon een bericht stuurde over het aantal bekeken keren een jaar na publicatie. Zeer bedankt jullie beiden!

Vind de film heel herkenbaar: mijn zoon kreeg net als Bas ook tijdens zijn opleiding aan de filmacademie vergelijkbare symptomen. (‘95/’96). Barend kon het helemaal niet verwerken dat hij de academie niet kon afmaken. Heeft zich jarenlang via gerechtelijke procedures uitgesloofd om alsnog in het gelijk gesteld te worden, ziek en wel. Dat lukte natuurlijk niet. Al dat geploeter in zijn eentje om nog iets van de grond te krijgen. En dan die last van de wanen en de hallucinaties. Des te meer herkenbaar omdat de acteur qua type ook lijkt op mijn jongen zoals hij toen was. Een schok van herkenning zeg maar. Barend hervond ook pas na jaren weer een soort evenwicht, maar was toen niet meer in staat om zijn oude beroep weer op te pakken.

Hij overleed drie jaar geleden plotseling aan een hartziekte.

Bas, jij hebt geluk gehad. Het is je zeer gegund!

Vriendelijke groeten,”

Janka van Dijk

“Hallo Bas,

Je hebt een baandoorbrekende film gemaakt! Chapeau! Ik heb hem daarnet op je site gezien.

Ik heb 14 acute reactieve psychoses gehad met korte opnames. Nu ben ik 11,5 jaar opnamevrij. Zonder restverschijnselen. En ik heb bijzonder veel herkend in je knappe verfilming. Het zweet stond me op de rug. ;( Wat zal het jou wel niet gekost hebben dit te maken?

Ik hoop dat je heel veel hulpverleners bereikt en ook familie etc. En ik hoop dat daarmee mensen geholpen kunnen worden om dit eerder te (h)erkennen. Zoals die vroegere vriendin zei in je film: je hebt in een hel geleefd. En ja dat klopt! Heel inlevend dat ze het erkende! Heb je geluk mee gehad. Maar wat heeft dat lang geduurd.

Ik heb geen superlatieven genoeg om je film te prijzen! Ga door op deze weg in je eigen tempo!

Succes verder in je leven en dat je mag leren omgaan met je mindere tijden,”

Loes

“Beste Bas,

Ik woon in Mexico en werk aldaar als een therapeut voor sterven, de dood en rouwen.

Op de een of andere manier kwam ik jouw film tegen en, gezien mijn achtergrond als psychiatrish verpleegkundige, heb ik die met meer dan gewone belangstelling bekeken.

Mijn complimenten voor het eindresultaat. Het verhaal geeft een realistish beeld wat er kan gebeuren als je deze ziekte hebt.

Ik denk dat niet alleen voor professionals en studerenden daarvoor, maar ook voor de familie van patienten, het een verhelderend beeld kan geven hoe een patient langzaam kan afglijden in deze ziekte.

Op het persoonlijke vlak mijn felicitaties dat je dit hebt weten te bereiken en de allerbeste wensen voor je gezondheid.

Op het zakelijke vlak hoop ik dat deze documantaire een grotere vlucht krijgt. Daarom heb ik hem met een recommandatie doorgestuurd naar collega’s in de VS.

Met een hartelijke groet uit Mexico,”

Erik L. B. Slebos, RBT GC-C

“Beste Bas,

Wat goed dat je op zo een illustratieve manier je verhaal kan vertellen.

Ik studeer geneeskunde in Leiden en volg op het moment het vak Psychatrische Ziekten. Daarbij worden veel casus besproken, maar niets is zo duidelijk als een film.

Ik hoop dat je nog een veel groter publiek kunt bereiken.

Bedankt voor je uitleg.

Groetjes,”

Susan

“Hallo Bas,

Gistermiddag aanwezig geweest toen je de film ‘verloren jaren’  aan ons team, Zegerkwartier in Alphen a/d Rijn, liet zien.

Door dit mailtje wil ik je nog even laten weten hoe ik onder de indruk ben  van de film en je verhaal. Ik vond het enorm indrukwekkend, beklemmend ook. Al dertig jaar werkzaam in de psychiatrie,al zoveel mensen geprobeerd te begeleiden, maar voor het eerst echt een indruk van in wat voor hel veel mensen moeten leven! Hopelijk maakt het me meer in staat naast mensen te staan, ze te proberen te helpen!

Na thuiskomst dochter van 22 over je film verteld, ze studeert MWD aan de Hogeschool in Leiden. Ook zij heeft de film meteen bekeken, je daarna bovendien gemailt.Ook vandaag laat je verhaal ons nog niet los!

Laat vooral heel veel mensen je film zien en je verhaal horen,

Ik wens je alle geluk in je toekomst!

Met vriendelijke groet,”

Martine Vink.

“Beste Bas,

Wat een indrukwekkende film is dit!

Dankjewel voor het feit dat het voor mij, als bijna afgestudeerd maatschappelijk werker, nu ietsje minder onmogelijk is om me voor te stellen hoe het is voor cliënten om in een psychose te verkeren.

Het raakte me diep.

Groeten,”

Myrthe

Tot zover Enkele reacties #8.